SENTIMIYENTO

Grabe, medyo matagal rin akong hindi nakapagsulat uli ng entry sa blog na ‘to. Sa dami ng nangyari sa’kin, hindi ko alam kung ano ang una kong ikukuwento. Kaya ang mabuti pa, huwag na lang akong magkuwento. Hehehe!

Kidding aside, nagbalik ako recently sa animation industry bilang isang artist, I’m so thankful dahil may talento ako sa larangang ito na palagi kong nagiging fall back sa oras nang kagipitan. Medyo nagbago na rin ako slightly ng lifestyle, bawas na ang pag-inom ng alak at makokolesterol na pagkain. Naaalarma ako dahil 32 pa lang ako’y may kung ano-ano na akong nararamdaman sa katawan. May ilan akong mga kaklase nu’ng hayskul na kung hindi pumanaw na’y naoperahan dahil sa sakit na dulot ng pag-aabuso sa katawan.

READ MORE

PARA SA MAHAL KO…

May mga umagang ‘di makita ang pagngiti ng araw,

pati pagkaway ng mga ulap ay ‘di matanaw.

Paglipas ng maghapo’y tila walang kabuluhan,

puso ko’y labis na nababalot ng kalungkutan.

May mga gabing ‘di makita ang liwanag ng buwan,

dampi ng hangi’y ‘di madama sa katawan.

Sa pagdaan ng magdamag ay labis na nalulumbay,

may kabuluhan pa nga ba ang mabuhay?

Subalit minsan sa’king pagtulog ay biglang nabulabog,

sa’king balintataw isang hugis ang nahubog.

Isang paruparong kaakit-akit ang kulay,

ako’y nabighani at napaibig na tunay.

Paruparong sinta, ano ba’ng meron ka?

Sa buhay kong ito’y ayaw nang mawalay pa.

Ikaw na nagbigay ng bagong pag-asa,

‘Di ko kakayanin kung mawawala ka.

Kung hahawakan nang mahigpit ika’y mamamatay,

kaya’t aking aalagaan at iingatang tunay.

Paruparong giliw, huwag lilipad papalayo,

manatili sa piling ko, bihagin ang aking puso.

copyright (c) 2006 by JEFFREY MARCELINO ONG

I am reposting this blog entry for a very personal reason…

1.) Lagi kang nakatulala, parang wala sa sarili, lumilipad ang isip. Pero matutuwa ka ba kapag napagkamalan kang baliw?

2.) Walang kang ganang gumawa ng kahit na ano, gusto lang magkulong sa kuwarto, napapabayaan ang trabaho. Subalit paano mo bubuhayin ang sarili mo kung ganito ang gagawin mo?

3.) Walang kang ganang kumain, mas gusto mo pang uminom ng alak kahit wala pang ibang  laman ang tiyan, mas gustong maglasing. Ngunit paano mo malalampasan ang kabiguan kung magtatago ka sa espiritu ng alak?

4.) Kumikirot ang iyong damdamin,
parang maraming nakatusok na tinik sa dibdib, isip ka nang isip, ayaw
pakawalan ang alaala ng masakit na karanasan. Pero paano mo haharapin ang kinabukasan kung ayaw mong ibaon sa limot ang nakalipas?

5.) Iyak ka nang iyak, namumugto na ang mga mata’y ayaw mo pang tumigil, masyado kang madrama, ayaw mong tumigil sa kaka-emote. Subalit
paano ka makaka-recover kung lulunurin mo na lang sa luha ang sarili mo
at hindi pag-aaralang tanggapin ang katotohanan?

Ngunit wala nang mas sasakit pa
kung hahayaan mo ang sarili mo na masaktan, na kung tutuusi’y hindi ka
naman dapat nasasaktan kasi may paraang maaaring gawin upang huwag kang
masaktan. ANG PINAKAMASAKIT NA PASAKIT AY KUNG SA SARILI MO’Y IKAW MISMO ANG NANANAKIT!

Sinilip ko uli itong blog ko after 3 months, December of last year pa pala ako huling nag-post dito. Prior to that post, naging madalang ang pagba-blog ko. Masyado kasi akong naging abala sa trabaho. Nag-suffer din ako mula sa isang malaking setback na may kaugnayan sa personal kong buhay. Pero sabi nga, life has to move on, kaya heto ako ngayon…buhay na buhay na naman!

Siguro, sa tamang panahon at sapat na budget, itutuloy ko pa rin ang pagpo-produce ng INDIE FILM featuring ASERO PRODUCTION talents.  Naniniwala akong magkakaroon ito ng katuparan dahil hanggang sa ngayon, wala pa ring palya na LAHAT NG GINUSTO KO AY NANGYAYARI!

Kung minsan dumarating ako sa pagkakataon na pati ang sarili ko, hindi ko maintindihan. May mga pangyayaring alam ko ang dahilan kung bakit dumarating sa buhay ko pero hindi ko masyadong maintindihan ang totoong purpose nito. May mga kasiyahang nadarama pero hindi masyadong nararamdaman. May mga pagkukulang na kahit kailanman ay hindi mapupunuan. May mga hinahanap na pilit nagtatago. May mga pangangailangan na hindi pala nararapat. May mga pag-aalinlangan na walang patutunguhan. May mga pagdududang nagkukubli sa reyalidad. May takot na nagtatapang-tapangan. May pag-iisang dinadamayan ng mga kalungkutan. May nakalipas na ayaw umalis sa kasalukuyan. May katotohanang hindi mo matatakbuhan!

    May mga
bago akong pinagkakaabalahan ngayon. Well, same field pa rin…scriptwriting.
Ipinanganak talaga yata ako para magsulat (hindi sa pader, tulad ng
pang-iinsulto sa’kin noon ng mga kamag-anak kong walang paniniwala).
Tuloy-tuloy na nga yata ang pagbabalik-telebisyon ng inyong lingkod
(hehehe…almost a year lang naman akong huminto). I’m currently working for
some new interesting shows sa ABS-CBN. Biglaan lang ang mga pangyayari,
unexpected…life is really full of surprises!

            I can still recall when i was a kid,
adik ako nu’n sa komiks! Iyong komiks natin dito ha, iyong mga ibinebenta sa
mga bangketa at newstand, iyong mga isinasampay sa sari-sari store noong araw
at pinaaarkilahan ng beinte singko sentimos bawat basa. Nabubugbog pa nga ako
ng tatay ko dahil kahit anong pagbabawal niya sa’kin na magbasa at humawak ng
komiks, hindi ako natitinag. Bakit ko siya pakikinggan, e alam ko noon pa na sa
larangang iyon ako papunta.

Bata pa ako pangarap ko nang maging manunulat at dibuhista
sa komiks. Hindi sorpresa sa’kin na matupad iyon agad right after graduating
from high school (i was only 16 yrs. old). Ang hindi ko inaasahan eh ‘yung
magiging mabilis ang pag-angat ko bilang comics writer. After 2 years of
writing short stories, i was surprised nang bigyan agad ako ng break na humawak
ng mga series. After another year, nobelista na ako. Hindi ko maiwasang
ikumpara ang sarili ko sa ibang comics writer. Iyong iba kasi, tumanda na sa
propesyong iyon, short stories pa rin ang ginagawa, hindi na umangat ang
career, samantalang ako, in three years time lang, nakuha ko na iyong
pinakamataas na puwesto bilang comics writer. Sorpresa ‘di ba?

Isa pang sorpresa…nang umuwi ang tatay ko galing Saudi,
nalaman niyang writer na ako sa komiks. Sa halip na eroplano, imahinasyon ang
pinalilipad ko (Bs Aeronautical Engineering kasi ang kurso natin, hehehe).
Iyong pinakababawal niya sa’kin, iyon pa, mismo ang pinili kong maging trabaho.
Aba, akalain n’yo ba naman, laking gulat ko nang kamayan niya ako at
i-congratulate sa halip na bugbugin sa sermon! Surprise!!!

Siyempre, malungkot na sorpresa sa’kin nang makalipas ang
mahigit sampung taon kong pagsusulat sa komiks ay biglang namatay ang
industriya. Unti-unting nawala ang komiks sa bangketa, mga newstand at
sari-sari store. Masyado akong apektado sa pangyayari…minahal ko ang
trabahong iyon.

May lumapit sa’kin isang araw para magpaturong mag-drawing,
mag-e-exam daw kasi siya sa isang animation studio, iyong gumagawa ng mga
kiddie cartoons like Mickey Mouse, Donald Duck, The Flintstones at iba pa.
Well, hindi ko ipinagdaramot ang kakayahan ko sa pagdo-drawing kaya
pinagtiyagaan ko siyang turuan sa abot ng aking makakaya. Pero hindi sapat ang
dalawang araw para lahat ng nalalaman ko ay matutunan niya. Magkaiba kami ng
kumpas ng mga kamay at imahinasyon.

Hindi siya pumasa sa exam. He encouraged me na subukan ko
raw na mag-exam din kasi maganda naman raw ang suweldo. I was hesitatant kasi
mataas ang tingin ko sa mga animation artist, sabi ko sa sarili ko, hindi ako
gano’n kagaling…hindi ako papasa. Pero dahil jobless ako that time (dahil
wala na ngang komiks), sinubukan kong mag-exam sa studio. Try lang, wala namang
mawawala. Aba! Surpresang malupet…pumasa ako. Nakuha sa tiyaga at
training…iyong kakayahan ko ngayon as an animation artist ay hindi likas sa
karamihan. ‘Till now, nagagamit ko pa rin ang knowledge at skill na ‘to,
maraming animation studio na dito sa Pilipinas ang napasukan ko.

Well, paikliin natin ang kuwento…nang medyo magsawa ako
sa animation, umuwi ako ng probinsiya. Sa Bicol. Want another surprise?
Aakalain ko bang magiging writer/producer/director/actor ako doon sa teatro at
ilang local television programs? Parang imposible pero nangyari. Its a separate
story to tell.

Nang magbalik-Maynila ako (dahil gutom ang inabot ko sa
buhay-teatro sa loob ng tatlong taon), malaking struggle ang nangyari nang
subukan kong maging ambisyoso. Nag-apply ako sa ABS-CBN sa tulong na rin ng
ilang kakilala sa industriya (lalo na ng kababayan kong si Sir RICKY LEE).
Ilang sama ng loob, sakit ng katawan, luha at pawis ang tiniis ko bago nangyari
ang pinakamalaking sorpresa. Nagising na lang ako isang araw na writer na ako
sa paborito kong istasyon ng telebisyon sa edad na 30! I had a vow before na
kapag lumampas ako ng trenta at wala pang nangyari sa career ko…magtatanim na
lang ako ng kamote sa pinaka-liblib na barrio ng pinakamalayong probinsiya sa
Pilipinas. Pero heto ngayon…sa isang iglap…nabago ang kapalaran!

Well, as of now, i lost another show…pero to be
honest…hindi ako nasaktan. Hindi ko naman kasi inaasahan na mapapasama ako
doon…sorpresa na naman. I was only invited kasi to write for an upcoming pure
pinoy animation program ng ABS-CBN, kaya nandu’n ang focus at puso ko. Bonus na
lang para sa’kin ‘yung isa, kaya nang mawala, ok lang sa’kin. Ewan, isipin n’yo
na kung ano’ng gusto n’yong isipin.

SEGUE…

I know naging malamig ako sa grupong kinabilangan ko sa mga
shows na ‘yun. Pero it’s not being un-professional naman, ginagawa ko ang
trabaho ko. May mga bahagi lang siguro sa personalidad ko na kahit kailan ay
hindi nila maiintindihan. Sabi ko nga dati pa, kanya-kanyang topak lang iyan.

I must admit, tahimik ako, hindi nagsasalita most of the
time, hindi nakikipag-usap. But what the hell…ako ito…ganito ako. It
doesn’t mean na porke pinipili kong manahimik…hindi ako karapat-dapat
magsulat. It’s my nature na hindi magsalita kapag walang importanteng
sasabihin! Biro nga nila minsan sa’kin: “Hindi nasisiyahan si Boss Romy.”
Talagang hindi. Hahahaha! Kapag “nakiliti” naman ako, asahan mo, hindi mo
matatagalan ang kakulitan ko. Subukan mong lasingin ako nang husto…!

Another thing siguro is hindi ako mahilig makipag-debate or
makipagtalo. Pagsulatin mo na lang ako…ayoko ng maraming daldalan! Kung may
mali sa ginawa ko, just tell me…teach me how to do it right…then saka ka humusga.

On the negative side ko, siguro nga i hate rejection
pagdating sa pagsusulat. Ganu’n kasi noon sa komiks, big deal pag-na-reject-an
ka ng script. Eh, hindi ako ganu’n…90% ng mga script na ipinapasa ko
napa-publish! Saka sa komiks noon, tahimik ang mundo, nagsusulat akong mag-isa,
walang daldalan, walang usapan…walang rules.

Pero…oo…tama ang iniisip mo…noon pa ‘yun…kailangan
kong gumising. Hell! Gising ako! Alam kong wala nang komiks, iba na ang mundo
ko ngayon at kailangan kong sumayaw kung ano ang musika. Tama naman, e…in
fact…my job right now makes me a better person. Nagbabago ang buhay, walang
permanente…minsan masakit tanggapin pero kinakailangan. We have to move on to
survive.

Kung noong nasa independent production pa ako eh “i’m
braking the rules”…this time…i MUST follow the rules! Kokontra ka pa?

Anyway, balik sa topic. Ang latest surprise na dumating sa
buhay ko ngayon eh nakakagulat talaga. Nagustuhan ng unit head namin iyong
ipinasa kong story concept 3 months ago para sa isang teleserye. Bigla-bigla niyang
pina-develop sa’kin for just 2 days iyong storyline dahil ipe-present na daw
kay Ma’am Charo Santos. I was lucky enough dahil may nakuha akong magaling na
co-writer…my partner…my bestrfriend! We beat the deadline! Sana maging
maganda ang kapalaran ng story concept na ‘yun. Well…nakapagsulat ako at
nakagawa ng concept nang walang maraming daldalan, okrayan at plastikan!

Bakit mala-autobiography ang entry na ‘to sa blog na ‘to?
Oy, mind you, hindi para magyabang ako…hindi ko nature iyon, nagsasabi lang ako
ng totoo. Hindi rin para mang-insulto o i-justify ‘yung mga ugali kong negatibo
para sa iba. Kundi…PARA PATUNAYAN, NA SA BUHAY NA ‘TO, WALANG IMPOSIBLE KAPAG
GINUSTO NATIN! (‘wag lang ‘yung mga hindi logical na bagay, common sense
siyempre)  Expect the unexpected, expect
sudden changes, expect for the worst, expect for the best…EXPECT SURPRISES!

         Tama ang nabasa mo, “PAST”. Walang mali sa ispeling ko. Past. Nakalipas. Nagdaan. Noon. Kahapon. TAPOS NA! Pero bakit hanggang ngayon nagmumulto pa?

 Sabi nila, hindi mo raw maitatago, maipagkakaila at matatakasan ang nakalipas, bahagi ito ng pagkatao natin. Kung ano tayo ngayon ay dahil sa nangyari at ginawa natin sa nakaraan; ano man ang mangyari sa’tin sa kinabukasan ay dahil sa ginagawa natin ngayon, na magiging bahagi na lang ng nakalipas pagsapit ng hinaharap.

 Lahat naman tayo may mga nakaraang gusto nating kalimutan, mga pangyayaring mas gugustuhin nating manatiling nakabaon sa limot sa halip na paulit-ulit na hukayin para lang magsilbing walang katapusang bangungot. We all have a chance to forget the past and move on, look forward and start a new life. But life really sucks! Its hard to defeat our worst enemy…ourselves!

 I have a new life for now, i suppose, iyong kung ano talaga ang gusto ko at kung saan ako masaya, maraming plano, maraming gustong gawin. Masarap isipin, libreng mangarap…pero hindi pala gano’n kadali. Kung inakala kong natakasan ko na ang nakalipas…i was dead wrong. Mas mabilis ngayon ang paulit-ulit na pagmumulto nito. I thought tuloy-tuloy na ang mga ngiti, may mga pagkakataon palang huwad ang guguhit sa mga labi. Its really hard to move on kapag ayaw mag-let go ng past. We might say na okey na tayo, na nagpapatuloy muli ang buhay, pero hindi pala, on our sub-concious mind lies fragments of the past that haunts our spirit. Nakakainis dahil na-realize ko na isa pala ito sa mga bagay na mahirap i-manage. As of now, i have a new job, same network, ABS-CBN pa rin. Nangako ako sa sarili ko na mas pagbubutihin ko, that i won’t commit the same mistakes noong existing pa ang dati kong television show na napasukan; but for Christ’s sake, here i am again…the same bad ass guy na nagkukulong sa sariling mundo. I can’t help it, kung bakit kapag oras ng trabaho, dumarating ang mga “multo”! This caused me paranoia, angst and insecurities. I know i have a lot to show, kaya nga sige, laban…laban lang! Before its too late…

 Yes, i’m a Madman. You will hate me for what i’ve done, for what i’ve been doing. But for those who really knows me by heart and soul, you will miss me…and love me for what i am. I’m sick, i’m insane, i’m bad, or even your worst nightmare. I am “me”…and sometimes “not me”…who am i…? I don’t know…i don’t remember…and always don’t wanna think about my God damned identity! ‘Cause this is a new life i think…or…is it really?

 YUCK FOU PAST FORWARD!

I’m back…and that’s final! It’s been a long while nang huli akong nag-post sa blog na ‘to at nagbulatlat ng aking Friendster acount. Anyway, i have my real picture now…and that smile has a lot of meaning! (Good luck sa mga matatakot na daga! Hehe!)

Basta, masaya ako ngayon, maraming misteryong nakatago sa likod ng ngiti, its for you to find out. Balitaan ko kayo next time! Ako ‘to…ako na ‘to! Ang totoong ako!

Tumatakbo ang
buhay natin na parang isang nobela, isang kuwento kung saan tayo ang bida.
Bawat indibidwal ay may kanya-kanyang kasaysayan, iba’t ibang kuwento, iba’t
ibang pagkatao, iba-ibang karakter. Binubuo ang ating mga kuwento ng mga
kabanata; may masaya, nakakainis, nakakatakot at malungkot na mga pangyayari.

Tatlumpung taon na akong nabubuhay dito sa ibabaw ng mundo, may ilang
chapters na rin ang lumipas at natapos sa buhay ko. Kung iisipin, halos
nangangalahati o pwede ngang sabihing nangangalahati na ang mga pahina ng
kuwentong ako mismo ang bida, kaya naman patuloy kong hinahanap at tinatahak
ang tamang landas na patungo sa nararapat na pagwawakas.

Maraming pangarap na nabuo sa mga nakalipas na taon, may ilang mga
kabiguan subalit mas marami ang tagumpay. Maraming struggle at pagsubok na
dumating subalit patuloy na bumabangon para muling tahakin ang kinabukasang
hinahabi ng tadhana.

Marami na akong achievements na nakuha, I must say na sa pag-a-analyze
ko, natuklasan kong lahat pala ng ginusto ko ay nakuha ko. May mga pangarap na
mahirap abutin, pero dahil sa tiyaga, wala palang imposible. Nagsisimula ang
lahat sa isang munting ambisyon, hanggang sa pagdating ng bawat tagumpay, pati
ang halos ititnuturing na imposible’y hinahangad na makamit. Hindi masamang
mangarap, libre ito, iyong mga taong walang mataas na pangarap ay maaaring
sabihing hindi na makakausad at mananatiling nakakahon sa isang monotonous na
mundo. Stagnant.

I always crave for success, laging naghahanap ng bago, ng mas mataas na
antas, ng mas challenging na mga gawain at sitwasyon. Dahil naniniwala akong
hangga’t may pangarap, patuloy na darating ang pagbabago tungo sa pag-akyat
natin sa mataas na level ng buhay. Para sa akin, hindi sa salapi sinusukat ang
tagumpay ng tao kundi sa bawat pangarap na kanyang natutupad. Kapag masaya ka
sa ginagawa mo dahil pinangarap, pinaghirapan at ginusto mo ito, masasabing isa
itong matamis na tagumpay.

May ugali akong madaling magsawa sa isang sitwasyon lalo na kung
paulit-ulit ito at parang ang bagal ng pagbabago, minsan nakakasuka lalo na
kung bulok ang sistema. Kung minsan, napipilitan akong manatili dahil sa
pagkakataong iyon, kailangang gawin at hinihingi ng sitwasyon. May mga parte ng
buhay din namang pinahahalagahan, iniingatan at minamahal ko at hindi
hinahayaang matapos dahil karapat-dapat itong manatiling bahagi ng kuwento

Marami na akong pinasok na trabaho. Lahat ng pinangarap ko, gusto kong subukan,
kung minsan kapag naroon na ako at nalaman kong kaya ko, madalas, gusto ko na
agad kumawala para abutin na naman ang mas mataas na pangarap. At tulad ng
nabanggit ko, wala akong pinangarap na hindi nagkaroon ng katuparan.

Kelan lang, natapos ang isang kabanata sa buhay ko. Nawala sa akin ang
isang trabahong minahal at pinangarap ko dati. Puwede ko rin sigurong sabihing
kumawala ako rito dahil pinagsawaan ko, alam kong kaya ko pero hindi ko
inalagaan dahil nawalan na ako ng gana. But I never quit, nawala ito sa’kin
dahil sumuko sa’kin ang mga kinauukulan. I must admit, may mga naging
pagkukulang din ako, pero I can’t blame myself coz hindi na rin karapat-dapat
mahalin ang sistema. At first, I took it as my major failure, but hey,
na-realize kong hindi pala, the fact na napasok ko ang mundong iyon, it was a
big success, nagawa ko, nakaya ko, hindi ko lang inalagaan at ipinagpatuloy
dahil hindi na ako masaya at pinagsawaan ko ang sistema, ginagawa ko na lang
pala iyon dahil sa pera. Iyon ang ayaw na ayaw ko, hindi laging priority sa’kin
ang pera kapag pinapasok ko ang isang gawain. Nang mawala sa’kin ang trabahong
iyon, I took it as a challenge, I can do better than that kung gugustuhin ko,
pero huwag na, dahil nangangarap na naman ako ngayon na sumubok sa mas mataas
na antas.

I consider
my previous job as a stepping stone, nagbukas iyon ng maraming posibilidad at
pagkakataon, ako na ang nalilitong pumili. Masarap maging malaya, iyong hindi
ka napipilitang lumunok ng bulok na sistema.

Mas masaya ako ngayon, na-overcome ko na naman ang isang matinding
pagsubok, at the same time, I’m heading for bigger opportunities to reach for
the stars. Wala akong pakialam sa iniisip ng iba, wala akong pakialam sa
pananaw ng iba, wala akong pakialam sa sinasabi nila; nanggaling na ako sa
sitwasyong halos ituring akong tae, walang naniniwala, walang nakikinig,
pinagtatawanan, pinagdududahan, pero ano ngayon? Asan sila? Tikom ang bibig,
pikit ang mata, may takip ang tenga…dahil supalpal sila! Bakal ang dibdib, bato
ang puso, asero ang buong pagkatao, walang akong inuurungang hamon at pagsubok
dahil alam kong tagumpay ang hatid ng bawat bagong yugtong dumarating sa buhay
ko!

Just recently, i watched SUPERMAN RETURNS.

In the real world, THE MAN OF STEEL had been gone for almost 20 years, pero sa kuwento ng pelikula, 5 years lang. I remembered watching Superman since my childhood, i was only 3 years old when i first saw the superhero come to life on silverscreen and it was the late Christoper Reeve who played Clark Kent / Superman in the 4 part series. The most unforgotable one is off course, the original sequel, kahit hindi pa masyadong advanced ang special effects, maganda ang presentation ng pelikula, may puso at talagang matatawag na classic. In this years’ remake, well, mas high tech na ang effects, visually, nakakamangha siya. Rubberized na ang costume ni Superman, mas defined ang kanyang emblem at boots…at take note, may bagong pose while in mid-air ha! Guwapo rin ang bagong Superman, malaki ang hawig kay Christoper Reeve lalo na kapag nasa alter ego niya as Clark. But oh, well…there are some flaws.

May mga details na hindi masyadong naipaliwanag sa movie like, anong pinaggagawa ni Superman in 5 years while searching for any remains of his planet. Iyong plane sa baseball field, problema iyon, sana bago umalis si Superman, inalis niya iyon doon. Si  LOIS LANE, ilang beses nabugbog, hindi man lang na-duguan o nagka-pasa man
lang. (I’m sure, Michelle Ricca will agree, ‘di ba Good Friend?) Si LEX LUTHOR, siya pa rin ang antagonist, medyo nakakasawa na iyong character niya na gano’n gano’n na lang kadali rito na gumawa ng mga big events na makakaapaketo sa buong mundo. Si Lois,
parang bumata, eh iyong original na gumanap, medyo may idad na, sana iyong mas matured ang kinuha nilang actress. Si Lex Luthor, stranded sa isla, bakit hindi binalikan at kinuha ni Superman tapos ipinakulong? May iba pa akong napansin pero minor lang, anyway, kung ang titingnan natin ay iyong special effects, iyong mga maaksiyong eksena at manonood lang tayo para maglibang at hindi biling critic, ok lang, hindi masyadong mapapansin ang mga butas sa pelikula. Anyway, in the scale of 1 to 10 stars, for me 7 stars ang movie. Not bad for a remake or should i say…a sequel.

* NOTE: I ORIGINALY POSTED THIS ARTICLE AT THE BULLETIN BOARD.